NTvG nummers voor de liefhebber

Laat een reactie achter

Ik heb een abonnement op het Nederlands tijdschrift voor geneeskunde, maar bewaar de oude nummers niet.

Als iemand een exemplaar wil hebben uit onderstaande lijst, stuur me dan een e-mail met een adres dat ik uit kan knippen.

Dit lijstje hou ik up-to-date:

2009 beschikbaar:

  • 1/2 – 5

      2008, 2007, 2006: alles weg

      Is attenderen op inhoudsopgaven uit de tijd?

      5 Reacties

      In de loop van de tijd heb ik al heel wat langs zien komen:

      • bibliotheek maakt kopietjes van de inhoudsopgaven van binnengekomen tijdschriften, vermenigvuldigt die en zendt ze toe op naam of laat ze circuleren op afdeling,
      • gedrukte ‘Current contents’ versie laten circuleren,
      • searches via ‘Current contents on diskette’ versie (automatisch) rondsturen,
      • selecties via online ‘Current contents’ versie (automatisch) rondsturen,
      • toezending van e-alerts op basis van titel en bij binnenkomst,
      • search alerts via diverse databases,
      • RSS feeds

      Eigenlijk heb ik me nooit afgevraagd of het wel zinvol was om de eindgebruiker van je diensten te attenderen op wat er in de laatste edities van tijdschriften staat en eerlijk gezegd lijkt het me nog steeds voor de hand liggen: dat je enerzijds efficiënt gebruik wil maken van de dure toegang tot de full-text, en anderzijds de gebruiker wil informeren over wat er voor hem/haar aan nieuws op het eigen vakgebied is.

      Maar niets is nog vanzelfsprekend: de onderzoeker moet het allemaal zelf kunnen. En eerlijk gezegd kunnen ze dat ook, net als ze vroeger ook best zelf kopietjes van de inhoudsopgave konden maken. Het is best wel mogelijk om zelf een abonnement op toezending van de Table of contents (TOC) via e-alerts te regelen, zoekacties in Scopus of Ovid vast te leggen en je te laten attenderen op nieuwe zaken aangaande die zoekactie . Tuurlijk wel. Het is alleen een hoop gedoe:  vooral het in- (en uit!)schrijven op de e-alerts van uitgevers geeft wat rompslomp.

      Dus ik riep tegen mijn klanten: gooi maar over de heg, zeg maar wat je wilt, stuur me een lijstje en ik regel het voor je. Op dit moment ben ikzelf ingeschreven op de inhoudsopgave van zo’n 500 tijdschriften en die zenden we bij binnenkomst rond. Geautomatiseerd forwarden mag niet van de ICT, want dat is spammen, maar via distributielijsten in Outlook is dat evengoed redelijk snel geregeld. Weinig werk voor de bibliotheek en veel profijt voor de  gebruiker.
      RSS moet iedereen zelf regelen:  daar geef ik cursusjes in en laat zien hoe je dat voor de  e-alerts in kan zetten, maar dat is niet zo populair, omdat die gegevens nogal beperkt zijn.
      Als ik voor onze doelgroep interessante nieuwe titels zie, stuur ik die rond met de vraag of ze een alert willen, en dat wordt meestal ook op prijs gesteld.
      Al met al is dit best een zinvolle en geliefde service – nix geen spammen 😉 –   alleen op aanvraag en men kan er ook met een enkele ‘reply’ vanaf.

      Maar dat staat nu ter discussie: nu de bibliotheekservice bij ons tot een kwart gereduceerd gaat worden, moet ik nagaan wat ik nog wel en wat ik niet meer ga doen, en de e-alerts zijn er onderdeel van. Het management vindt dat iedereen dat zelf best kan.  En dat is ook zo: kost ze alleen meer tijd, meer gedoe en de helft zal het niet doen.

      Je hebt tegenwoordig wel een mooie eindgebruikerservice: tictocs. Dat is al een basis om zo’n 10.000 e-alerts vandaan te halen, maar daar zit ook weer niet alles in en je moet ook weer rekening houden met het platform waar je je full-text hebt.

      Ik zit er nu over te denken om

      • of iedereen een basis via tictocs te geven met wat er loopt, en het verder aan henzelf over te laten,
      • of de hele service wel te blijven verstrekken, maar automatisch gefoward via Gmail …

      Of is het toch een beetje uit de tijd om dit te willen blijven doen? 🙂
      Wat vinden jullie?

      Licentie informatie via Rightslink

      Laat een reactie achter

      Pas geleden zag ik dat je tegenwoordig vanuit ScienceDirect op artikel (beschrijvings) niveau een ‘Permissions & Reprints’ link hebt die naar ‘Rightslink‘ leidt. Rightslink is een onderdeel van het Amerikaanse Copyright Clearence Center (CCC):  een club die meer dan alleen Elsevier als klant heeft. rightslink

      Rightslink is an easy-to-implement point-of-content licensing solution for publishers and content users

      Toen ik voor een van onze onderzoekers naging wat hij mocht doen met welk tijdschrift, kon ik daar van elk tijdschrift waar ik op dat moment naar zocht informatie over vinden.

      Via deze site kun je vragen om toestemming tot hergebruik van een illustratie, een tabel of een stuk tekst,  maar ook om een of meer reprints.
      Er zijn bibliotheken, las ik in LibraryConnect, die deze optie in plaats van IBL gebruiken als document delivery systeem: de kosten die daaraan verbonden zijn, zijn waarschijnlijk dezelfde als die wanneer je een artikel bij de site van de uitgever besteld. *

      With Rightslink, you can enhance existing revenue streams and create new ones by monetizing the value of your content. Rightslink provides your customers with a quick and easy way to get permission to reuse content, order reprints and purchase published works from wherever the content resides. Rightslink processes the entire transaction without the customer ever leaving the point of content.

      Delen van het werk hergebruiken
      De uitgever kan bij elk tijdschrift een link op zijn website zetten, en de aanvrager kan via een aantal stappen achterhalen wat er mag, en wat het kost: zie hier de demo hoe het dan werkt.

      1 niet eigen illustratie hergebruiken

      Een voorbeeld is bijv het vragen om toestemming tot hergebruik van een Ingezonden brief uit een Nature tijdschrift in een andere ‘Newsletter’: dat kost je $ 600.00.

      Je kunt meteen na betaling de licentie downloaden; dat is wel handig.

      Het hergebruiken van een enkele illustratie in een ander tijdschrift kan wel gratis zijn,  (bijv. als je zelf de auteur bent) maar je hebt evengoed wel die toestemming nodig, en die heb je dus met deze methode meteen gekregen.
      Ben je de auteur niet, dan kan het wel wat kosten (zie fig).
      (Zie ook de STM richtlijnen over hoe het zit met de ‘permissions’.)

      Reprints aanvragen

      Via dit systeem kun je op diverse manieren reprints aanvragen: je krijgt ze binnen 24 uur geleverd. Ze kennen 4 soorten orders: ik moet zeggen dat het op het eerste gezicht niet duidelijk is wat wat is, want in alle gevallen gaat het om vele tientallen reprints. Wat je wel goed kunt zien is dat het aardig prijzig is.

      • commercial /custom (een methode om bijv 100 reprints met bepaald logo of disclaimer te bestellen)
      • digital (hiermee kun je rechten kopen om een artikel op je eigen website te plaatsen. Dat mag tot maximaal 1 jaar en in het voorbeeld kost het  $1.000 voor een half jaar)
      • author (als auteur kun je zo een aantal reprints van je eigen artikel aanvragen).
      • primary sale order: dit is een eenmalig koop van een los artikel, bij het artikel zelf vaak aangegeven als ‘Purchase article’ in het voorbeeld kost het $ 14.00

      Betalen
      Een belangrijk onderdeel van het geheel is natuurlijk het betalen. Als je via Elsevier op Rightslink komt, kun je klikken op ‘create an account’ en daarmee kun je je individueel aanmelden als klant. Dan moet je wel je creditcardgegevens invullen.
      Informeren naar de rechten per artikel is wel gratis, maar zonder account kun je die niet krijgen of afkopen natuurlijk.

      Het is wel handig dat al die gegevens zo bij elkaar staan, en dat het mogelijk is om tamelijk snel de licentie tot hergebruik te verkrijgen. En dat het commercieel is … tja dat verbaast ons toch niet echt?

      Zie verder:

      * Aanvulling 17 nov: ik dacht gelezen te hebben dat er bibliotheken waren die dat inzetten ipv IBL maar daar vergis ik me in: Rightslink is geen document delivery systeem.  Je kunt wel afzonderlijke artikelen bestellen via creditcard meestal via de optie ‘ Purchase article’ .

      Zoekresultaatverschil bij gebruik van een Scopus alert

      Laat een reactie achter

      Een zoekactie in Scopus kun je bewaren en je kunt je voor toezending van de nieuwe resultaten daarvan opgeven via een alert: dan krijg je elke week (of maand, afhankelijk van wat je hebt aangegeven) een mail toegestuurd met daarin de laatste resultaten van die zoekactie. In die mail zitten maar een deel van de resultaten: er zit een link bij en als je daarop klikt, start hij Scopus op en doet de hele zoekactie, beperkt tot die tijdsperiode, opnieuw. Vanuit die zoekset  kun je ook doorklikken naar de full-text, en krijg je je Linkresolver icoontje in beeld.

      Het was ons opgevallen dat het voor kan komen dat er in de link staat: “Access all xxx new results”  maar als je daar op klikt krijg je soms minder hits dan die xxx in beeld. Hoe kan dat nu?

      In de link die je meegestuurd krijgt zit een tijdsperiode. Heb je opgegeven dat je wekelijks een alert wilt, dan zit in die link ook een periode van een week: zeg maar van maandag tot maandag, in deze vorm:

      ORIG-LOAD-DATE AFT 1216897671 AND ORIG-LOAD-DATE BEF 1217502381

      Deze datumcodering staat voor een periode tussen 24 juli 2008 13.07 en 31 juli 2008 13.06 uur GMT+2. Daarmee wordt voorkomen dat alerts elkaar overlappen: de alerts kun je immers bewaren en later aanklikken: dan krijg je per alert toch de resultaten van die periode te zien. Dat resultaat hoort altijd stabiel te zijn, tenzij er een artikel dubbel ingevoerd is en uit de database is verwijderd, dat kan een enkele keer voorkomen.

      Maar het is ons herhaaldelijk overkomen dat men bij een aangekondigd resultaat van zeg maar 19, er maar 15 vindt, en dat verschil is wel groot.

      Ik heb Elsevier naar een verklaring daarvan gevraagd, en die blijkt erin te zitten dat van sommige titels de pre-publicaties (Articles in press)  zijn opgenomen. Heb je dan een e-alert op bijv de inhoudsopgave van een tijdschrifttitel, dan kan het voorkomen dat er veel pre-pubs van die speciale titel in het bestand zitten. En als de titels inmiddels zijn uitgekomen, worden de pre-pubs uit het bestand verwijderd: ziedaar de reden van het grote schil tussen aangekondigde en daadwerkelijk gevonden titels.

      Dubben over de hybride tijdschriftenadministratie

      2 Reacties

      Wat is wijsheid aangaande de tijdschriftenadministratie in een hybride bibliotheek? Heeft iemand er een idee over? Ik heb er maar steeds geen goede oplossing voor.

      Een groot deel van onze tijdschriften hebben we online, en het beheer daarvan houden we bij via de Linksolver. Hieruit wordt de tijdschriftenlijst gegenereerd en worden de jaren die we online hebben bijgehouden. Inclusief de open acces tijdschriften gaat dat om vele duizenden titels.

      Daarnaast hebben we ook nog een aantal gedrukte exemplaren, meest niet wetenschappelijke, die deels circuleren.  Daarvoor heb ik een programma, gekoppeld aan de OPAC, dat dat prima doet, en circuleren blijven we voorlopig ook nog wel doen.
      In de Opac staan ook de oude gedrukte jaargangen die we niet online hebben nog vermeld.
      Met als gevolg dat we dus een deel in de Linksolver hebben staan en een deel in de Opac.  In de Opac heb ik ook wel de URLs van de betaalde abonnementen zitten, maar de jaren wijzigen steeds, de URLs veranderen en je bent zo wel dingen dubbel aan ’t doen. Bovendien: twee systemen synchroon houden lukt nooit.

      Aanvankelijk was mijn plan om alles om te zetten naar de Linksolver, ook de info over de gedrukte delen.
      Maar dat heeft weer als nadeel dat de je met de circulatie in de problemen komt.

      Toch wil ik graag alles in een systeem, maar wat is wijsheid?

      APA en DOI

      Laat een reactie achter

      In 2007 heeft de American Psychological Association (APA) aanvullende richtlijnen uitgebracht betreffende citaties van elektronische bonnen volgens de APA stijl.
      Een van hun aanbevelingen is dat de auteur op zoek gaat naar de DOI (Digital Object Identifier) (Website / Wikipedia).

      Dat is dus een nummer dat je regelmatig ziet bij artikelen: maar niet bij allemaal.
      Onze Linksolver bijvoorbeeld maakt voor sommige titels ook gebruik van opzoeken via de DOI look-up van CrossRef, en het overkomt ons ook regelmatig dat die DOI niet gevonden wordt. Daarmee heb je dus ook geen full-text, in mijn geval.

      Als je ergens zo’n DOI nummer tegen komt, kun je die ook niet zomaar intikken in de URL balk: je moet hem eerst ‘Resolven’.  De website waar je dat kunt doen is: Resolve A DOI: tik daar het nummer in en dan wordt je doorgesluisd naar de betreffende plek waar je de full-text kunt vinden.

      Vorige week was er discussie over APA en het DOI systeem op de discussielijst van RefWorks: RefWorks heeft nl in zijn uitvoer stijl van de APA deze nieuwe aanvullende richtlijnen toegepast.
      Waarmee ze dus meteen een probleem hebben  gecreëerd: want nu moeten studenten en wetenschappers, die al hun handen vol hebben aan het juist hanteren van de wetenschappelijke kant van de zaak ook nog eens op zoek gaan naar een administratief nummer, waar ze verder ook geen boodschap aan hebben. ‘Ridiculous’ en ‘absurd’ zeiden sommigen.
      Enkele bibliotheken zijn ertoe over gegaan om de RefWorks uitvoerstijl van de APA 5th edition weer terug aan te passen op dit punt.

      Kijk, dan keert het nadeel weer in een voordeel: als je met RefMan of Endnote werkt en al die uitvoerstijlen zelf aan moet passen ;-). (kreun)

      Zie verder: